Pamięć
ocena: +4+x

"Dziękujemy".

Te słowa uświadczyły go w tym, że to prawda. Ostateczna i nieodwracalna. Po tylu przeżyciach to koniec. Nastał na niego kres. Wychodząc z budynku Fundacji, w asyście swojego współpracownika, doktora Gerkowskiego, myślał o wiele więcej niż zwykle. Właściwie nigdy specjalnie nie myślał nad niczym poza pracą, żył nią, bo było to jedyne życie, jakie dla niego istniało. A teraz został Uśmiercony. Żywy, a jednak martwy.

Tak jak 8 lat temu, gdy został zwerbowany, jeszcze jako zwykły oficer wojskowy. Zostawił żonę i dziecko. Jak wielu pracowników. Powiedziano jego rodzinie, że zmarł. Było to najlepsze wyjście. Wyższe dobro. I mieli racje, rzeczywiście wtedy zmarł.

A teraz znów tego doświadczał. Podobno 2 raz boli najgorzej, ponieważ pamiętamy te cierpienie, wyolbrzymione przez naszą wyobraźnię i wspomnienia, a nie potrafimy się jeszcze do niego przyzwyczaić.

Nie wiedział, czy to prawda. Był martwy, a martwi nic nie czują.

Pamiętał, jak uciekał przed psychopatycznymi wyznawcami anomalii. Jak czołgał się przez zasypane porannym śniegiem krzaki czy małe drzewka, jak to zawsze poprawiał innych. Zawsze Łapicki się o to złościł.

Nie żyje od trzech lat, zwariował psychicznie przez jakiś ołówek czy długopis. Wystarczyło, że go dotknął, a zaczął wypisywać na sobie jakieś runy. Od wewnątrz.

Pamiętał, jak spędził z oddziałem MFO 2 miesiące na zrujnowanej pustyni, w jakimś innym wymiarze czy rzeczywistości. Nie znał się na tym. Próbowano go w tym szkolić, ale nie potrafił się do tego przekonać.

Pamiętał, jak podawali ludziom środki amnezyjne, gdy oni roztrzęsieni pamiętali o chodzącej mgle, która nie wiedział w sumie, co robiła. Ale nic przyjemnego, skoro musieli podać aż środek B.

A właśnie.

— Dacie mi środki amnezyjne?

— Takie są procedury.

— Wiem. Ale będę o was pamiętał?

— A dlaczego chciałbyś pamiętać o tym piekle, które tu przeżyłeś?

— Nie wiem. Ale czuję, że powinienem

Zatrzymał się.

Gdy spotkali manipulatora rzeczywistości, potrafił tak go zagadać, że wyszli z tego cało.

Gdy zaatakował go wirus trzęsączki, wiedział, jaka pozycja pozwoli mu przeżyć do udzielenia mu pomocy.

Nawet wiedział, co zrobić, gdy przyszedł jakiś koleś w kapeluszu, którego się wszyscy bali.

Ale teraz.

Teraz był pewniejszy niż kiedykolwiek, co należy zrobić.

Nie zapomnieć.

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Uznanie autorstwa — na tych samych warunkach 3.0 unported