Sarkicism Hub
ocena: +3+x
cf15Pj6.jpg

Pieczęć odkryta między stronami sarkickiego grimoire'a. Wyjątkowo istotna, wariacje na temat pieczęci (oraz poszczególnych jej syboli) można znaleźć w miejscach kultu sarkistów na całym świecie.

Sarkicyzm (od greckiego σάρξ, czyli "ciało") jest systemem religijno-filozoficznym pokrywającym wiele odmian tradycji, wierzeń oraz praktyk religijnych bazowanych na naukach "Wielkiego Karcysty Iona"1, założyciela o statusie bóstwa. Zwolennicy kultów praktykują rytualny kanibalizm, ofiarę ludzką, ulepszenia ciał, taumaturgię, manipulację wymiarami, oraz zawieranie paktów z istotami spoza naszego wymiaru. Manipulacja materią organiczną pozwoliła niektórym sarkistom osiągnąć anomalny stan istnienia umożliwiający przekroczenie fizycznych granic istot ludzkich.

Wysoce zakonspirowani, ich istnienie nie jest jawne ogółowi społecznemu z wyłączeniem Kościoła Zepsutego Boga, którzy widzą sarkicyzm jako kult niosący zagładę.2 Chorobom oddawana jest cześć, odkryto kaplice z powiększonymi węzłami chłonnymi oraz guzami nowotworowymi złożonymi w ofierze. Kulty sarkickie traktują zakażenia w charakterze uświęceń, jako środek na pozbycie się najsłabszych jednostek, przez co członkowie aktywnie usiłują zapewnić ich rozprzestrzenianie.

Fundacja dzieli znane kulty sarkickie na dwa typy: kulty protosarkickie oraz kulty neosarkickie.3 Kulty protosarkickie występują na terenach Eurazji w miejscach wyizolowanych, wyznawcy zazwyczaj są biedni (jeżeli niezależni) oraz wrogo nastawieni do ludzi z zewnątrz. Grupy tego typu unikają kontaktu z nowoczesnym światem, okazują gwałtowną technofobię oraz są ograniczeni zabobonami i tabu. Kontrastują z nimi kulty neosarkickie, które są kosmopolityczne, publicznie akceptują nowoczesność i nie wykazują niechęci w kontakcie z technologią; życie publiczne wyznawców niewiele się różni od życia tych z tego podobnego tła kulturowego oraz statusu społecznego. Zwolennicy często wywodzą się z wpływowych rodzin, bogatych w historię oraz skandale. Oba typy podążają na ogół za tym samym wyznaniem, którego założenia zawierają następujące koncepty:

Apoteoza
Wiara w to, że istota ludzka może osiągnąć boskość. Jak widać, sarkicyzm uznaje Wielkiego Karcystę Iona (a w mniejszym stopniu również jego Klavigar) jako istotę, która doświadczyła apoteozy. Proto-sarkiści wierzą, że apoteozę można osiągnąć z czasem i jedynie przez Iona. Według Neo-sarkistów natomiast, jeśli ktoś jest w stanie uzurpować Iona - ma prawo (jeśli nie obowiązek) to zrobić. Droga do apoteozy jest równoznaczna z żądzą władzy.
Żądza
Żądza władzy jest pierwotną siłą napędową człowieka. Jednostka dąży do opanowania wszystkiego w ramach swojej domeny, powodując ukierunkowanie swojej siły (efektywność), podczas gdy inne jednostki robią to samo, często w opozycji do siebie nawzajem. Żądza dla władzy jest tym, czym forma dla materii; z drugiej strony, "Pożądanie jest miarą wszechrzeczy"4.
Teofagia5
Sakramentalna konsumpcja boga. Sarkicyzm utrzymuje, że istnieje wielu bogów we wszechświecie (których nie czczą), i że te istoty mogą być w jakiś sposób "pożarte". Praktykujący wierzą, że ta pasożytnicza relacja (alegoryczna lub dosłowna) jest pierwotnym źródłem ich taumaturgicznych zdolności.
Ofiara
Wśród kultów proto-sarkickich przejawia się to przez poświęcenie osoby dla dobra wielu; kulty neo-sarkickie, wręcz odwrotnie, wierzą w poświęcenie grupy dla dobra jednostki. Tkanka zostaje uszkodzona, ale odradza się jako jeszcze potężniejsza; to samo dotyczy umysłu poprzez wyrabianie tolerancji na pozornie niewyobrażalne rzeczy - cykle destrukcji oraz regeneracji. Spór, według sarkicyzmu, jest najlepszym nauczycielem.
"Prowadzić Mięso"
Kultyści wierzą, że wszystkie stworzenia żyjące wywodzą się ze wspólnego przodka (temat został rozwinięty w sekcji "Mitologia"). Praktykujący utrzymują, że to wspólne pochodzenie6 jest kluczem do cielesnych ulepszeń (lub "Lihakut'ak"); dalej sugerując osobliwe rozumienie genetyki, ukryte pod warstwami mistycyzmu. Prawem sarkity jest prowadzić i kultywować materię organiczną.

Większość sekt proto-sarkickich wierzy, że Ion osiągnął bądź jest w trakcie osiągania apoteozy, a po jej osiągnięciu zniszczy ten "wadliwy, poroniony" wszechświat i zamieni go w raj, znany jako “Ikunaan”, gdzie wielu pozna w końcu wyzwolenie i radość "pod niebem koloru róż". Odkryte zostały jednak inne sekty, które wierzą, że Ion jest martwy, ginąc śmiercią męczeńską dla ochrony ludzkości przed machinacjami bogów.

Kulty neo-sarkickie szczególnie odbiegają od tej interpretacji, odnosząc się do Iona z pewną dozą obojętności. Interesuje ich jedynie apoteoza, bycie niczym bóg poprzez pozyskanie siły, rozwijanie umiejętności oraz odrzucanie więzów moralności, które ograniczają potencjał jednostki. Wielki Karcysta nie jest postrzegano jako prorok ani figura mesjanistyczna, ale raczej jako osoba, która była najbliżej osiągnięcia boskości. Odrzucają jego nauki jako przejawy słabości, ignorując większość starych pism w poszukiwaniu rytuałów, które mogą wykorzystać.

Choć neo-sarkiści i proto-sarkiści mają podobną mitologię i wiele wspólnych praktyk, być może najlepiej będzie traktować je jako osobne religie. Dla proto-sarkistów, neo-sarkiści są heretykami i wręcz bluźniercami - raczej ideologią/filozofią, która przywłaszczyła sobie elementy prawdziwej wiary. Czyni to neo-sarkistów szczególnie niebezpiecznymi, ponieważ nie posiadają oni ograniczeń etycznych ani moralnych7, przejawianych przez starsze tradycje - być może w celu stania się ich antytezą. Istnieje obawa, że neo-sarkiści zdobyli się na nawiązanie paktu z pozaziemskimi istotami, przed którymi Ion w swoim czasie ostrzegał.

Wiadome jest, że sarkiści posługują się w piśmie i w mowie językiem adytyckim (wstęp do staroadytyckiego dostępny jest tutaj), który sam w sobie wydaje się być synkretyzmem proto-uralskiego, indo-europejskiego (prawdopodobnie daevickiego) oraz γλῶσσαχάος8, jednak w głównej części proto-uralskiego. Wyznawcy sarkicyzmu (lub sarkiści) właściwie nie nazywają siebie "sarkistami" - jest to określenie pejoratywne, używane przez antycznych Mehkanitów9 wobec ich wrogów. Nazwa ta, uznawana za ich prawdziwe imię, została zaadaptowana przez Globalną Koalicję Okultystyczną, a później przez Fundację w ramach Projektu: Sitra Achra. W rzeczywistości kultyści sarkizmu określają swój system wierzeń mianem Nälkä10, a agentom Fundacji pod żadnym pozorem nie wolno używać określenia "sarkizm" ani jego pochodnych podczas infiltracji powiązanych kultów.

Poprzez zaadaptowanie terminologii Mekhanitów, Fundacja oraz GOC nieświadomie wpisały się w kosmiczny narratyw "MIĘSO/MEKHANE" Kościoła Zepsutego Boga11, który jest znacznym i niedokładnym uproszczeniem tego, czym jest sarkizm. Choć ten dokument ma na celu rozpoznanie i poprawienie tego błędu, "sarkizm" oraz jego pochodne pozostają częścią leksykonu Fundacji.

Obecnie uważa się że Fundacja zna jedynie fragment tego, czym jest Sarkicyzm oraz do czego dążą jego wyznawcy. Bazując na dostępnych informacjach można spekulować że celami kultów Sarkickich jest prawdopodobnie doprowadzenie do przesunięcia przewagi klasy SK, nie wyłącza się jednak możliwości scenariusza końca świata klasy XK.

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Uznanie autorstwa — na tych samych warunkach 3.0 unported