SCP-2191
ocena: +2+x
Hafodunos%20Hall%20in%20Llangernyw%2C%20North%20Wales.jpg

Kaplica wejściowa SCP-2191.

Identyfikator podmiotu: SCP-2191

Klasa podmiotu: Keter (dawniej Euclid)

Specjalne Czynności Przechowawcze: Fundacja ma za zadanie monitorować, lecz w żaden inny sposób nie ingerować bezpośrednio w SCP-2191 czy praktyki rytualne stosowane przez społeczność żyjącą w Lesie Hoia. Eksploracja SCP-2191 jest dozwolona jedynie poprzez zdalnie sterowane drony. Funkcjonariusze Fundacji mają utrzymać fasadę strażników leśnych zatrudnionych przez Rumuński rząd. W przypadku przełamania zabezpieczeń przez cywilów lub istoty pochodzę z SCP-2191 śmiertelne środki są dozwolone.

Opis: SCP-2191 to kompleks świątynny znajdujący się głęboko w Lesie Hoia w Rumuni. Pierwsze dwa piętra struktury utrzymane są w stylu podobnym do prawosławnej monastyry, popularnej w tym regionie. Podejrzewa się to za celowy zabieg mający ukryć prawdziwą naturę SCP-2191. Oznaki architektury Trackiej i Daciańskiej były odnajdywane na niższych poziomach kompleksu, wraz z artefaktami należącymi do kultury Cucuteni-Trypillian w tunelach na najniższym znanym poziomie SCP-2191. Struktury skaliste pod SCP-2191 uważane są za stworzone celowo w okresie między 4800 to 3000 pne.

SCP-2191 jest zamieszkany przez populacje organizmów sklasyfikowanych jako SCP-2191-1. Instancje SCP-2191-1 są uważane za genetycznie ludzkie, jednak wyróżnia je seria wyraźnych, pozornie śmiertelnych mutacji. SCP-2191-1 nie posiadają żadnych głównych organów wewnętrznych poza płucami, sercem i pniem mózgowym. Zewnętrzny naskórek instancji nie posiada pigmentacji, a jego stan przypomina pękniętą porcelanę, co może mieć związek z Syndromem Harlequina. Instancje są androgyniczne, nie posiadają, lub zostały im w jakiś sposób usunięte wszelkie cechy pozwalające na identyfikację płciową. Oczy instancji zaniknęły i są pokryte warstwą skóry, co czyni je prawie ślepymi, lecz wciąż wrażliwymi na światło (zazwyczaj u instancji występuje awersja do długości fal powyżej 100 nm). Do dalszych różnic od homo sapiens zaliczają się wykrzywione do góry i spłaszczone nosy i uszy w kształcie lejków; prawdopodobnym powodem obu zmian jest wysoka zależność wszystkich instancji od zmysłów węchu i słuchu właśnie. SCP-2191-1 zdają się nie korzystać z żadnej formy języka, a jedyne dźwięki, jakie wydają to nieustanne klikanie językiem - uznawane za prawdopodobną formę echolokacji.

SCP-2191-1 zdają się nie podlegać żadnym procesom starzenia się i nie przeszły żadnych temu charakterystycznych zmian od zabezpieczenia. Dalsze analizy ujawniły abnormalnie spowolniony metabolizm. Instancje SCP-2191-1 zdają się nie być biologicznie nieśmiertelne, lecz posiadają znacznie spowolniony proces nekrozy.

SCP-2191-2 odnosi się do zgrupowania organizmów robakowatych; organizmy te posiadają różne rozmiary, formy i zadania, oraz są sklasyfikowane jako kolejno SCP-2191-2A, SCP-2191-2B i SCP-2191-2C. Genetyczna analiza SCP-2191-2 wykazała bliskie powiązanie z innymi podgrupami, z czego najwcześniejszym wspólnym przodkiem zdaje się być Homo sapiens. Spekuluje się, że SCP-2191-2 nie wyewoluowały naturalnie samodzielnie, lecz ich dalsze pochodzenie pozostaje nieznane.

SCP-2191-2A powierzchownie przypomina minogokształtne (minogi), lecz ze strukturą wewnętrzną bliższą pijawkom. Każdy SCP-2191-1 posiada instancje SCP-2191-2A w obrębie swojego brzucha, podstawowo tam, gdzie powinien być żołądek i jelito cienke/grube.

SCP-2191-2B jest zbiorowiskiem robakowatych organizmów żyjących w wydrążonych ścianach SCP-2191. W SCP-2191 zdaje się być skonstruowany system kanałów, którymi podróżują SCP-2191-2B. Te cienkie i długie organizmy będą wkraczać do SCP-2191-1 (zazwyczaj poprzez usta lub odbyt), lecz zdają się nie wyrządzać krzywdy czy przeszkadzać gospodarzom. Uważa się, że SCP-2191-2B redystryuubują składniki odżywcze po całej populacji SCP-2191, wydobywając je z dowolnego SCP-2191-1, który ostatnio się żywił.

800px-Nematodes_Morue_poissonerie_Codfish_fish_market.jpg

SCP-2191-2B.

SCP-2191-2C podobnie do SCP-2191-2B, zamieszkują wewnętrzne struktury SCP-2191. Te wyrostkowate byty podobne do wąsów rośliny składają się w pełni z neuronów i będą się przyłączać do podstawy kręgosłupa SCP-2191-1, kiedy te są nieaktywne. Tylko podczas połączenia z SCP-2191-2C SCP-2191-1 wykazują zachowanie odpowiadające organizmom rozumnym (łącznie z sugestywną modlitwą). SCP-2191-1 są uznawane za nieaktywne bez połączenia z SCP-2191-2C.

Po wejściu w stan aktywny SCP-2191-1 opuszczą SCP-2191 i zaczną agresywnie polować na żywych ludzi - ignorując tym samym zwierzęta i martwe osoby. Stany aktywne nie występują jednocześnie u wszystkich instancji SCP-2191-1 (jednakże zawsze występują między świtami) a same byty nie polują w grupach, rozdzielając się za to po całym lesie. Czynnik paraliżujący zostanie wprowadzony w celu unieszkodliwienia ofiary poprzez kolce jadowe w dolnych częściach obu dłoni.

Kiedy ofiara zostaje skutecznie obezwładniona SCP-2191-1 otworzy usta i rozszerzy swoje gardło, rozluźniając tym samym szczękę. SCP-2191-2A wynurzy się następnie z jamy ustnej SCP-2191-1 i rozpocznie proces żywienia, zaciskając uzębiony tunelowy otwór ssący na szyi ofiary. SCP-2191-2A początkowo wprowadzi do ciała enzymy trawienne, rozpuszczając organy, mięśnie i kości przed spożyciem płynów. Proces może potrwać od 20 do 50 minut w zależności od rozmiaru ofiary.

Mimo iż SCP-2191 był dobrze znany osobom w pobliżu Lasu Hoia, został rozpoznany jako anomalia dopiero w sierpniu 1916, po niewyjaśnionym zniknięciu 244 członków Pierwszej Armi wojska Austro-Węgierskiego podczas bitwy o Transylwanię. Ze względu na Pierwszą Wojnę Światową operację mające na celu zabezpieczenie nie zostały przeprowadzone aż do wczesnego 1919. Bez źródła pożywienia instancje SCP-2191-1 najprawdopodobniej weszły w stan hibernacji w grudniu 1924.

Seria incydentów między 1932 a 1977, skutkowała w rezultacie odkryciem SCP-2191-3.

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Uznanie autorstwa — na tych samych warunkach 3.0 unported