SCP-WPL-198
ocena: -10+x

Identyfikator podmiotu: SCP-WPL-198

Klasa podmiotu: Euclid

Specjalne Czynności Przechowawcze: SCP-WPL-198 znajduje się na granicy Polsko-Słowackiej na terenie Strefy 194, która znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego. Po wewnętrznej stronie wejścia do obiektu znajduje się Baza Badawcza pod kontrolą Fundacji. Każdy członek personelu znajdujący się w obiekcie musi nosić kombinezony IGC1. Jest ona broniona przez 35 funkcjonariuszy taktycznych przeszkolonych do walki z instancjami SCP-WPL-198-A, zajmujących pozycje obronne w 2 sali obiektu. Fundacja ma pod ścisłą kontrolą sale 1,2 i 4. Dodatkowo w każdej z sal 1-5 i korytarzach prowadzących do nich znajdują się kamery na podczerwień, które umożliwiają obserwacje 84% powierzchni tej części kompleksu. Grupa 10 Agentów jest przeznaczona do wypełniania zobowiązań wobec instancji SCP-WPL-198-A z sali 4, w celu zapewnienia ich wsparcia dla Fundacji.

r29YLGz.jpg

Wejście do SCP-WPL-198 i sufit sali 2

Opis: SCP-WPL-198 jest to podziemny kompleks składający się z co najmniej sześciu sal, z których każda ma wymiary 250x500x50 metrów, a krótsze ściany znajdują się zawsze na południu i północy oraz przynajmniej 186 kilometrów korytarzy łączących różne części kompleksu. Wszystkie sale i korytarze są bogato zdobione w stylu Gotyckim. Cały kompleks wykonany jest z niezwykle trwałego i odpornego na wysoką temperaturę, jasnoszarego krystalicznego materiału. W całym obiekcie panuje temperatura 0oC. Z ustalonych informacji wynika, że obiekt ma zdolność przemiany dowolnego obiektu z dowolnej materii, na substytut o bardziej zaawansowanym działaniu i większej skuteczności. Obiekty te będą wykonane z tego materiału co cały kompleks, ale ich temperatura zawsze będzie przekraczać 15oC. W salach 3, 4 i 6 oraz przystających do nich korytarzach występują instancje SCP-WPL-198-A. Dodatkowo znajdowanie się w kompleksie powoduje załamanie czasowe sprawiające, że 1 dzień wewnątrz kompleksu odpowiada 4 latom poza kompleksem. Jednak wszystkie urządzenia mierzące czas działają tak samo na zewnątrz jak i wewnątrz kompleksu.

SCP-WPL-198-A są, to humanoidalne byty o aparycji zbliżonej do ludzkiej w całości wykonane z tego samego materiału co reszta kompleksu. Każdy z bytów jest niedostrzegalny przez człowieka, ale wydziela ciepło które wewnątrz bytów osiąga temperaturę nawet 600oC. Taka wyraźna sygnatura cieplna w połączeniu z trybem na podczerwień kombinezonów IGC i rozlokowanymi kamerami pozwala z łatwością określić położenie obiektów. Obiekty nie są wrażliwe na żaden rodzaj broni palnej, ale wydają się wrażliwe na ciekły azot, który został umieszczony w miotaczach wysokociśnieniowych personelu taktycznego. Byty mogą zaatakować przy użyciu zarówno przedmiotów przetworzonych w kompleksie, jak i przez wystrzelone z własnego ciała pociski, których skład wydaje się być identyczny z instancjami. Zachowanie obiektów indywidualne dla każdego podmiotu, jednak obiekty bardzo agresywne zazwyczaj znajdują się w sali 6 lub 3, natomiast instancje z sali 4 podjęły próbę porozumienia się z personelem fundacji i wymiany informacji. Instancje z sali 4 często przedstawiają się imieniami, które odpowiadają w dużej mierze personelowi badawczemu, który prowadził eksploatacje obiektu w końcowym okresie 2 Wojny Światowej.

Dnia 12.11.2000 Fundacja zawarła porozumienie z 31 instancjami, które w zamian za wsparcie finansowe ich rodzin oraz przekazywanie raz do roku informacji o ich rodzinach zgodziły się na prace dla Fundacji. Wszystkie instancje z tej sali zostały uznane za pracowników Fundacji w stopniu naukowca z 2 poziomem upoważnienia i są zobligowane do prowadzenia badań, do których zostaną przydzielone. Niestety żadna instancja nie posiada informacji o sali 6, a próby infiltracji przez zaprzyjaźnione SCP-WPL-198-A zakończyły się niepowodzeniem.

ulDMEih.jpg

Pocisk SCP-WPL-198-A wydobyty z ciała Agenta ████ ███████ dnia 23/04/20██.

Wiadomo, że kompleks był wykorzystywany przez Niemiecki przemysł zbrojny w latach 1940 - 2000 w celu produkcji nowoczesnej broni zarówno dla Luftwaffe, Kriegsmarine, jak i Schutzstaffel (SS). Broń, którą uzyskali Niemcy, przez eksploatacje SCP-WPL-198 wyprzedzała technologicznie swe czasy o przynajmniej 40 lat. Wkraczające na ten teren wojska Radzieckie przypuściły szturm na obiekt dnia 20/01/1945. Przez kolejny tydzień Armia Czerwona zdołała wyprzeć niemiecki personel z sali 1, ponosząc dotkliwe straty. Wskutek braku znaczących postępów i sytuacji na froncie postanowiono przydzielić obiekt do zabezpieczenia przez GRU Dywizja "P". GRU przy wsparciu Armii Czerwonej prowadziło działania ofensywne przez cały okres 03/1945 - 03/1946. Kumulacją tych działań był wielki szturm, który pozwolił Sowietom zabezpieczyć większość anomalii. Większość dokumentacji dotyczących kompleksu zaginęła podczas szturmu GRU w roku 1946. Dokumenty, które ocalały dotyczyły wyglądu i budowy całego kompleksu i paru mniejszych projektów, dzięki jednemu z nich Niemcy zdobyli prototypy Sturmgewehr 44. Niestety zaginęła całą dokumentacja dotycząca produkcji nowoczesnego wyposażenia przy wykorzystaniu kompleksu. Siły GRU zdołały wyprzeć na stałe niemiecki personel z Sal 1-4, ale zaniechały dalszych ataków po serii zmasowanych kontrataków ze strony instancji SCP-WPL-198-A i pozostałego niemieckiego personelu. Po skopiowaniu wszystkich wartościowych dokumentów Sowieckie siły zabrały większość sprzętu i artefaktów, a następnie zapieczętowali główne wejście i otoczyli teren dookoła obiektu przez wojsko. Obiekt został odcięty od świata 03/03/1946. Sytuacja ta utrzymywała się do 1990, kiedy to wysoko postawiony przedstawiciel GRU sprzedał fundacji informacje o lokalizacji amonali wraz z częścią informacji i paroma pomniejszymi anomaliami. Do roku 2000 Fundacji udało się uzyskać większość dokumentacji obiektu, jak i skonstruować kombinezony IGC. W kolejnym roku doszło do utworzenia bazy badawczej w sali 1 i rozpoczęcia ekspedycji w głąb obiektu.

Informacje uzyskane o poszczególnych salach obiektu:

Notatki Erwina Witta:
Notatki zostały odnalezione w głównym pokoju sali 1. Opisują działania, które miały miejsce na terenie amonali w okresie od 17/01/1945 do 03/03/1946. Ciało Erwina Witta nigdy nie zostało odnalezione.


O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Uznanie autorstwa — na tych samych warunkach 3.0 unported